Ne yükselme, ne ileri gitme ülkümüz...

Ne küçüklerimizi koruma, ne büyüklerimize saygı duyma yasamız...

Ne Atatürk'ün kurduğu ülkü ve gösterdiği amaçta hiç durmadan yürüme konusunda ki samimiyetimiz...
Hepsi ama hepsi şaibeli...

Kırık-dökük, ilk depremde yıkılacak bir binaya, çok sağlam, çok güçlü, çok dayanıklı demek gibi bir şey belki de geldiğimiz noktada andımız gibi muhteşem bir metni, bugünkü halimizi anlatıyormuş gibi okumak...

Belki de sadece hayal... 
Kuru bir avuntu...
Kötü bir teselli..
Düştüğümüz durumu inkar belki de...

Olmayan doğruluk ve olmayan çalışkanlığımız... Olmayan yükselme ve ileri gitme ülkümüz ile övünmek... Bunun narasını atmak yerine... Keşke önce, doğru ve çalışkan olsak... Yükselme ve ileri gitme ülküsü içerisinde, küçüklerimizi koruyup, büyüklerimize saygı duysak...

Değil mi...?
Zaten öyle olsak bugün bu noktada olmazdık galiba..

Bütün bunları sağladıktan sonra da o gerçeğe uygun olarak başımız dik bu Türklük andını okusaydık...

Peki mevcut şartlarda, andımız metnini taslak bir ideal olarak alıp, gelecek nesilleri bu taslağa göre inşa edebilir miyiz...?
O da mı yalan...
O da mı imkansız...

Eee zorumuz ne ya...?

Neyse...; yine de bize... hepimize ayna tuttuğum için özür dilerim...
Zor çünkü bu günlerde aynada yüzümüze bakmak... Olduğumuz durum, düştüğümüz halleri kabullenmek..

Bel ki de anahtar kelime bu...;
Kabullenmek...
Kabullensek, bir şeyleri değiştirmek için, şansımız, cesaretimiz... Ve buna bağlı bir çabamız olabilirdi...

Kemal Vanlı

https://www.facebook.com/erbaadan